میان هیاهو و سکوت

گاهی آدم در شلوغ‌ترین روزهای زندگی‌اش، بیشتر از همیشه احساس تنهایی می‌کند. نه به این خاطر که کسی اطرافش نیست، بلکه چون صدای درونش از همه چیز بلندتر شده است. این روزها ذهنم شبیه اتاقی است که پنجره‌هایش باز مانده‌اند؛ باد از هر طرف می‌وزد و افکار را به هم می‌ریزد. برنامه‌ها، نگرانی‌ها، خاطرات و سؤال‌هایی که جواب روشنی ندارند، مدام از مقابل چشمم عبور می‌کنند. شاید آشفتگی همیشه چیز بدی نباشد. شاید نشانه‌ی تغییری باشد که هنوز شکل نگرفته است.