عدالتِ نمایشی در جهانی که با «قدرت» تنظیم شده

جهان امروز کور نیست؛ بدتر از آن، انتخابی می‌بیند . وقتی کشتار در غزه رخ می‌دهد، وقتی کودکان زیر آوار نام و آینده‌شان دفن می‌شود، وقتی تصاویر آن‌قدر واضح‌اند که انکارشان توهین به عقل است، ناگهان واژه‌ها عوض می‌شوند: «پیچیدگی سیاسی»، «حق دفاع»، «شرایط خاص منطقه». قدرت، واقعیت را با زبان خودش بازنویسی می‌کند. فساد هم همین‌طور است. پرونده‌هایی مثل اپستین نه گم می‌شوند، نه مبهم‌اند؛ فقط به اندازه کافی خطرناک‌اند که دیده نشوند.